© Staf Smets
Nieuwsbeelden komen ons blikveld binnen. Makers, spelers en kunstenaars reageren op gebeurtenissen van vandaag. Soms wil je als kunstenaar het onrecht aankaarten of je eigen machteloosheid tonen. Maar evengoed wil je iets anders in de plaats geven - schoonheid, fragiliteit, onschuld.
Leraren en educatoren stellen zich geregeld de vraag in hoeverre ze binnen hun lespraktijk best wegblijven van situaties en problematieken in de wereld of dat ze er best ook de aandacht op richten.
Hoe ver ga jij als educator in de confrontatie met wat er gebeurt in de wereld? En (hoe) moet een leraar zich uitspreken? Wat zijn ingangen om deze gebeurtenissen een plaats te geven in artistieke contexten? Wat zijn manieren om de deelnemer zelf te laten kiezen hoe ver die zich blootstelt aan oorlogsbeelden, aan rampen en politieke?
We hoeven in lescontexten niet noodzakelijk aan te sturen op verzet. We hoeven het geweld niet uit te beelden als we willen reageren. Maar we kunnen andere façetten van het probleem onderzoeken, we kunnen zien wat er aan de rand gebeurt, op zoek gaan naar wat er niet getoond wordt.
Een geschreven tekst, een beeld, een beweging kan iets uitdrukken - machteloosheid, hoop, verval - zonder het letterlijk te tonen. Het kunstwerk kan bevrijden, verwijzen, suggereren, letterlijk tonen, alternatieven geven en soms ook tot actie aanwakkeren.
In deze driedaagse verkennen we de eigen blik op de maatschappij via podiumkunsten (dans/theater), fotografie/beeld en het woord.
Op www.opek.be vind je meer info over de bereikbaarheid en toegankelijkheid. Bij de eerste sessie word je onthaald door iemand van WISPER die je vertelt waar in/rond het gebouw je precies moet zijn.
Goed om weten als je hier een hele dag cursus volgt: voor de middagpauze kan je zelf een lunch meebrengen, ter plaatse iets bestellen in Café Entrepot of iets kopen in de Lidl om de hoek.
